همانطور که برای زبان و ادبیات نمی توان ابداع کننده ای در نظر گرفت، برای شهرها و معماری بومی نیز نمی توان خالقی جستجو نمود. زیرا شهرها و بناها بوسیله مردم و نیروی مولد جامعه در طول زمان ساخته شده اند. این امکان ها نه به عنوان اثر هنری یا نمونه برتریت فکر بشری، بلکه به عنوان فرآیند زندگی و فعالیت نامحدود و پویا در نظر گرفته می شوند که هر نسلی معنای تازه ای به آنها می افزاید و با تعاملش آن را غنی تر می سازد. از طرف دیگر یاد آور می شود که نقطه ثقل ارتباط بین طراحی جامعه و سلامت و پویایی هویت اجتماعی آن سنت است. طراحی، جلوه ای از وضعیت اجتماعی، سیاسی و اقتصادی است. پر واضح است که هیچ شهر یا ساختمانی به خودی خود ساخته نشده یا توسعه نیافته است. خواست، نیاز و اراده انسان موجد گونه های مختلف فضاهای شهری و معماری است. این نیاز از طریق فرآیند طراحی و برنامه ریزی در بستر توسعه ای درون زا، بکارگیری اصل مشارکت و ادراک دانش ضمنی طراحان بهتر می تواند برآورده شود.مقاله حاضر درصدد است تا روش های مختلفی که باعث درک بیشتر از محیط می شود را بررسی کرده و از این طریق تحلیلی از مشکلاتی که ما را احاطه کرده فراهم آورد. پس از آن تلاش خواهد شد تا عناصر پایه را برای تحقق انسانی شدن محیط کالبدی پیشنهاد نموده و تاکید نماید که موضوع مهم برای طراحان و برنامه ریزان ملاحظه تمام جوانب زندگی مردمی است که برای آنها طراحی می کنند و چگونگی ادامه کار تخصصی آنها به عمق دانش و فهمشان از فرآیند زندگی مرتبط خواهد شد.

همزاد یکی از فنون ادبی در آثار خولیو کورتاسار است. وی به عنوان استاد ادبیات تخیلی، بسیار ماهرانه به این موضوع پرداخته و مجموعه داستان های زیادی را آفریده که امروزه نه فقط در ادبیات آمریکای لاتین مورد توجه قرار گرفته اند، که در زمره آثار ادبیات کلاسیک جهان نیز به شمار می آیند. وی با به تصویر کشیدن انواع مختلف همزاد، که با هویت آدمی مرتبط اند، نوع متفاوتی از ادبیات تخیلی را ارایه می دهد. بنابراین، آنچه که در این تحقیق مد نظر است، بررسی حضور همزاد در یکی از داستان های کوتاه وی به نام «جزیره ای در نیمروز» است که در آن، یک مهماندار هواپیما، به نام مارینی، در مسیر تهران - رم از فراز جزیره یونانی سیروس واقع در دریای اژه می گذرد. طی پرواز، وی متوجه این جزیره می شود و از پنجره هواپیما به آن می نگرد. مارینی به گونه ای شگفت آور مجذوب جزیره می شود و از این لحظه به بعد، این وسوسه به گونه ای مهار نشدنی افزایش می یابد. وی در حالی که مشغول نظاره جزیره است، به ناگاه خودش را در این مکان می بیند و داستان بر همین اساس به پیش می رود.

آندره مکین(Andreï Makine) ، نویسنده روسی تبار مقیم فرانسه در رمانهای اولیه خود، با لحنی غنایی و پر شور از غرب سخن می گوید. او غرب را بهشت گمشده ای می داند که جذاب و رویایی است و نمادی از هرآنچه مخالف روسیه روزگار کودکی اوست. به مرور، در پی مهاجرت به فرانسه، ایده آل اولیه در ذهنش درهم می شکند و واقعیت در برابرش رخ می نماید. بنابراین هرچه بیشتر در آثار او پیش می رویم، دو اصطلاح شرق و غرب بیش از پیش در هم می آمیزند، مبهم و گنگ می شوند و شور و شوق ابتدایی، جای خود را به نگاهی کاملا انتقادی می دهد. آتلانتید روسی جای آتلانتید فرانسوی را می گیرد و نگاه نوستالژیک مکین در آثارش تجلی می یابد. در این میان، سفر، که درونمایه نوشته های اوست، دستمایه پرداختن به هویت، برخورد میان واقعیت و خیال، و مسایل پدید آمده از برخورد میان دو فرهنگ و زبان می شود. این مقاله بر آن است تا به روند شکل گیری این نگاه انتقادی و چگونگی جایگزینی آتلانتید روسی به جای آتلانتید فرانسوی در آثار مکین بپردازد و تاثیر این نگاه را بر سبک او بررسی کند، سبکی که جادوی ادغام گذشته و حال، رویاها و واقعیت و پناه بردن به گذشته و خود را به دست رویاها سپردن است.

عشق در کنار آنکه یک مفهوم معرفت شناسی عاشقانه و عارفانه است، پیوندی عمیق نیز با فرهنگ و جامعۀ پیرامون خویش دارد. در عشق، زیبایی چه در بُعد آفاقی و چه انفسی آن، کانون مهم و هستی شناسانۀ جاذب و مجذوب است. در ادبیات جهان، مضمون عشق از جایگاه ویژه ای برخوردار است و هر ژانر ادبی نیز فراخور ویژگی ها، فرم و محتوای خود، به تفسیر عشق اقدام می کند. با توجّه به اینکه اثر مورد مطالعۀ پژوهش حاضر، حماسۀ الهی- انسانی بهشت گمشده می باشد، شایان ذکر است که یکی از مضامین اصلی در حماسه، عشق است. از آن جا که عشق در دنیای حماسه حد واسطی است میان عشق در دنیای اسطوره با عشق در دنیای واقعی، مطالعۀ پیش روی با استفاده از روش تحلیلی-توصیفی نشان داد که عشق نه تنها نقطۀ عطفی در بهشت گمشده است؛ بلکه طرح خاص خود را برای تبیین ماهیّت آن دنبال می کند. بنابراین، مسألۀ اصلی مطالعۀ حاضر تبیین و توصیف جایگاه عشق در بهشت گمشدۀ میلتون است، ضمن پاسخگویی به این پرسش اساسی که در شخصیت پردازی و فرم و محتوای بهشت گمشده تا چه اندازه مفهوم عشق منعکس گردیده است؟

ابو سهل ویجن (بیژن) بن رستم کوهی، ریاضی دان و منجم سده دهم میلادی/ چهارم هجری از اهالی تبرستان (مازندران کنونی) در ایران است. گذشته از آثار ارزشمند او که به صورت نسخه های خطی متعدد موجودند و تصحیح و ترجمه و مطالعه شده اند می دانیم که برخی از آثار او مفقود شده است. در این مقاله آثار گم شده کوهی را از طریق برخی منابع و نقل قول های خود او و دیگر دانشمندان، به ویژه دانشمند معاصرش، ابوسعید احمد بن عبدالجلیل سجزی، ردیابی می کنیم.